รู้สึกตัวอีกที ก็ยืนอยู่หน้า入口อีกครั้งแล้ว มนุษย์เรามีแนวโน้มจะยึดติดเมื่อได้ลิ้มรสความสุขระดับสุดยอด แม้จะบอกตัวเองว่า “นี่คือครั้งสุดท้าย” แต่พอได้แตะต้องความเคลิบเคลิ้มอีกครั้ง วงจรก็เริ่มใหม่ การพนันหรือยาเสพติดเป็นตัวอย่างที่ชัดเจน ทว่าซาวน่าและออนเซ็นก็มีพลังเย้ายวนไม่ต่างกัน หากได้สัมผัส ‘โทโตโนะอุ’ ที่สมบูรณ์แบบสักครั้ง ความคิดทั้งวันก็จะวนเวียนอยู่กับมัน กลางสัปดาห์ฉันคือวิศวกรระบบ แต่ลึก ๆ แล้วสมองมีแต่ซาวน่าและอ่างเย็น—คอยวางแผนแสวงบุญทางความร้อนครั้งถัดไป และอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก็มาโผล่หน้าแหล่งออนเซ็นอีกครั้ง ‘Suzuran-no-Yu’ คือหนึ่งในจุดหมายที่อันตรายเพราะแสนจะน่าหลงใหลแบบนั้น ครั้งก่อน นอกจากคุณภาพของออนเซ็น ซาวน่า และอ่างเย็น สิ่งที่ตรึงใจคือปรัชญาการอยู่ร่วมกับธรรมชาติผ่าน “สวนป่า” ที่แท้จริง หลายแห่งจัดฉากธรรมชาติด้วยกระถางต้นไม้ แต่นี่คือการเผชิญหน้า ‘ของจริง’ แบบเปลือยเปล่า สัมผัสสายลม ฟังเสียงแมลงและสายน้ำ สูดกลิ่นดินและไม้ หลับตาแล้วขัดเกลาประสาทสัมผัส—ความเมื่อยล้าและเสียงรบกวนทางใจละลายทีละชั้น เพียงคิดถึงความรื่นรมย์ครั้งนั้น รอยยิ้มก็เกือบเล็ดออกมา แต่กิริยาต้องสุขุมและสง่างาม จุดที่เผยความเปราะบางได้มีเพียงตอนเปลือยกายในน้ำ เช็คอินอย่างนิ่งเฉย เข้าโถงอาบน้ำ ก่อนอื่นคือชำระกายด้วย ‘มิยามิซุ’ อันเลื่องชื่อ—แม้แต่น้ำฝักบัวก็เป็นน้ำแร่จากธรรมชาติ สัมผัสนิ่มละมุนราวผ้าไหม แค่ชำระกายก็สุขล้น แล้วจึงลงบ่อในร่มแบบแหล่งน้ำธรรมชาติ สไตล์อาริมะนั้นช่างน่าพิศวง—เพียงจุ่มตัว ความตึงเครียดพลันหายไป เกิดภาวะไร้น้ำหนัก ชายวัยสี่สิบเศษที่ลงตามมาพึมพำว่า “สุดยอดจริง!”—ตรงกับใจฉันทุกประการ ร้อนกำลังงาม จึงไปยังซาวน่าแบบฟินแลนด์ด้านนอก ทางเข้ามีช่อ ‘วิฮตา’ เคาะตัวเบา ๆ สูดกลิ่นป่าก่อนเข้า ห้องนี้ทำโลวลืวเองได้ ความชื้นพอดีให้เหงื่อไหลอย่างลึก ขณะออกมา เจอไฮไลต์: อ่างเย็นขนาดกว้างที่ผสมน้ำมิยามิซุกับน้ำแร่ ล้างเหงื่อแล้วก้าวลง—ราวกับกำมะหยี่เหลว ที่ 17°C สมดุลพอเหมาะให้นอนแช่ได้นานโดยไม่ช็อก แร่ธาตุจากออนเซ็นผสานคุณค่าจากน้ำชื่อดัง เป็นการบำบัดสองแรงที่ซึมผ่านผิวหนัง และบทสุดท้ายคือการอาบลมกลางแจ้ง—เมื่อจิตสำนึกหลอมรวมกับจิตของผืนป่า มีเก้าอี้เอนหลายตัวถัดจากอ่างเย็น—โชคดีได้ที่นั่ง ยามพลบค่ำ วงออร์เคสตราของจิ้งหรีดบรรเลง สายลมจากร็อกโกะลูบไล้ผิว สูดชั้นเชิงอโรมาแห่งผืนป่าเข้าเต็มปอด สิบนาทีของ ‘โทโตโนะอุ’ บริสุทธิ์ เมื่อเซ็ตแรกเปี่ยมสมบูรณ์ ขณะนั้นสองเซ็ตก็เพียงพอ ฉันไม่ยึดติดกฎตายตัว ปกติเล็งสามเซ็ต แต่บางครั้งสอง บางคราวห้า—เพียงฟังเสียงร่างกาย เมื่อถึงจุดสมบูรณ์แบบแล้ว บทต่อไปคือมื้ออร่อย

ปลายทางมื้อค่ำถูกกำหนดไว้แล้ว ขับจาก Suzuran-no-Yu ไม่กี่นาทีไปทาง Minotani JCT ก็เห็นป้ายร้านคุ้นตา ‘Aobazono’—ร้านเทโชกุแบบดั้งเดิม ภายในคึกคัก ลูกค้าประจำดื่มไปเชียร์ Hanshin Tigers ถ่ายทอดสด ฉันนั่งโต๊ะฝั่งตรงข้าม สั่งชุดหมูผัดขิงจานโปรด ครั้งแรกที่มา เจ้าของต้อนรับอย่างอบอุ่น รสชาติฝังใจหลายสัปดาห์ ไม่น่าแปลกใจที่มีขาประจำมาก—เป็นร้านที่ทำให้เอ่ยว่า “ต้องกลับมาอีก” จานถูกยกมา การบำบัดด้วยความร้อนชั้นยอด + อาหารเลิศ—แทบจะเสพติดได้ คำแรกทำให้ขนลุกซู่ ความรู้สึกขอบคุณเอ่อล้น ความสุขจากซาวน่าและอ่างเย็นยังคงก้องยาวนาน ฉันขอบคุณทุกพรที่เรียงร้อยกัน—อาบน้ำ อาหาร ร้านดี ๆ จ่ายเงินแล้วกล่าวเหมือนครั้งก่อนว่า “อร่อยมากค่ะ/ครับ แล้วจะมาอีก” ด้วยใจอุ่น ๆ ก็ขับรถกลับชิโกกุ ปิดฉากทริปซาวน่าครั้งนี้อย่างงดงาม